Εισαγωγή

Τα φυσικά συστήματα διαχείρισης υγρών αποβλήτων αποτελούν ένα σύγχρονο και καθιερωμένο πλέον τρόπο αντιμετώπισης των αποβλήτων που προκύπτουν από οικιακή, αγροτική και βιομηχανική χρήση νερού.  Πρόκειται για μια πετυχημένη μεταφορά των μεθόδων που η Φύση ανέκαθεν χρησιμοποιούσε, στο πεδίο των προβλημάτων που δημιουργεί ο άνθρωπος.  Τα βασικά χαρακτηριστικά των φυσικών συστημάτων με τα οποία και διαφοροποιούνται από τα μηχανικά είναι:

• Απλότητα σχεδιασμού, κατασκευής και λειτουργίας

• Χαμηλή έως μηδενική κατανάλωση ενέργειας

• Απουσία θορύβου, χαμηλό κόστος συντήρησης

• Σταθερά υψηλή ποιότητα νερού εκροής

• Αισθητική αναβάθμιση του τοπίου

    Αρχές λειτουργίας

Όλες σχεδόν οι μέθοδοι επεξεργασίας αποβλήτων που έχει αναπτύξει ο άνθρωπος στηρίζονται σε φυσικές διεργασίες (καθίζηση, φίλτρανση, βιολογική αποδόμηση κ.λ.π.).  Στα μηχανικά συστήματα επεξεργασίας (τους μηχανικούς Βιολογικούς Καθαρισμούς) οι φυσικές αυτές διεργασίες υποστηρίζονται από μηχανήματα που λειτουργούν συνήθως με ηλεκτρικό ρεύμα.  Στα φυσικά συστήματα απεναντίας όλες οι διεργασίες του καθαρισμού των αποβλήτων γίνονται μέσα σε “κατασκευασμένα οικοσυστήματα” ή σε τμήματα των συστημάτων αυτών.

Ως σύγχρονα φυσικά συστήματα επεξεργασίας αποβλήτων θεωρούνται οι λιμνοδεξαμενές χωρίς βλάστηση (lagoons), οι ρηχές λεκάνες με επιπλέοντα ή βυθιζόμενα υδρόβια φυτά και οι τεχνητοί υγρότοποι ή καλαμώνες όπως συνήθως αποκαλούνται.